Marie Antoinette

Καλύτερα να έτρωγα παντεσπάνι για δύο ώρες, μέχρι να το σιχαινόμουν. Κυρά Σοφούλα, δεν μας τα λες καλά.
Το γνωρίζαμε πως η κα Νάνστ δεν είχε την μεγάλη εξέλιξη που περιμέναμε όταν την λατρέψαμε στο "Interview with the Vampire". Αλλά δεν ξέρω και αν αυτή η ταινία, ή τέτοιες ταινίες και ρόλοι, μπορούν πραγματικά να την αναδείξουν. Όχι πως προσπαθεί και δεν την βοηθάει η ταινία, αλλά της αναγνωρίζω πως πρέπει να δούλεψε. Βέβαια ήταν ένας ρόλος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της, με ελάχιστες απαιτήσεις για μένα. Βέβαια δεν είμαι και κανένας ηθοποιός ή σκηνοθέτης, γνωρίζω όμως αυτό που είδα: ένα κορίτσι να παίρνει τις πόζες που της χάρισε η φύση και τίποτα άλλο, να δείχνει κάποια επιφανειακά συναισθήματα και τέλος. Τι κι αν έκλαψε, τι κι αν γέλασε, δεν με συγκίνησε.
Ο Κος Σβάρτζμαν από την άλλη, ήταν για μένα πολύ πειστικός, με τον κόμπο στον λαιμό του πάντα και τα "puppy eyes" που τον έκαναν γλυκούλη και λίγο κακομοίρη, πνιγμένος μέσα στις υποχρεώσεις του και όλα αυτά. Αλλά ο ρόλος του μέχρι εκεί έφτανε και τέλος, οπότε όσο και να προσπαθούσε, δεν νομίζω πως μπορούσε να το πάει παραπέρα. Όπως και οι υπόλοιποι κύριοι και κυρίες της Αυλής, καλοί και πειστικοί σαν μέσος όρος, με λίγες εξαιρέσεις και λίγα λαμπρά παραδείγματα.
Η ταινία επίσης δεν έχει τέλος. Έχει ένα "κάτι", απροσδιόριστο, ρηχό και χωρίς κανένα συναίσθημα. Γιατί ποιο συναίσθημα μπορεί να σου βγάλει η κυρία Μαρία Αντουανέττα που "λέει αντίο" στα ανάκτορα; Αφήστε που δεν νομίζω πως συγκινήθηκαν και πολύ έτσι όπως τους βλέπω. Τέλος πάντων, ορίστε, τέλος, πάει η ταινία, γεια σας, φαίνεται να μας λέει η κα Σοφία, σαν να πνίγεται να τελειώσει αυτήν την ταινία. Μια ταινία που μας περιγράφει τα προβλήματα που έχει η κυρά Μαριώ, το πώς είχε έναν χαλβά για άντρα, το πώς έβγαλε το άχτι της χρεοκοπώντας το βασίλειο ή κάτι τέτοιο, το πώς του τα φόρεσε κτλ. Η ίδια η σκηνή για το περίφημο "Let them eat cake" ήταν μια σκηνή αδιάφορη. "Δεν θα έλεγα ποτέ κάτι τέτοιο", είπε η κα Αντουανέττα και μετά πίτσι πίτσι με τις φιλενάδες της. Δεν το λες ακριβώς "καλή ιδέα" για τέτοια ταινία.
Επίσης τι ήταν αυτή η ιστορία με τις ροκιές μέσα στην ταινία; Πρωτοτυπία, μεγάλη ιδέα, και τέτοια πράγματα; Δεν το νομίζω. Εκτός από έναν χορό που ταίριαζε το τραγούδι πολύ με τις κινήσεις των χορευτών, τα άλλα ήταν απλά ανούσια για μένα. Δεν έδωσαν άλλη πνοή στο έργο. Γιατί το έργο ήταν συγκεκριμένο. Η ατμόσφαιρα ήταν αυτή των Βερσαλλιών, ξανά και ξανά και μόνο. Άντε και λίγη εξοχή, άντε και λίγο Παρίσι. Και κατανοώ το ότι δεν μας δείχνει το πόσο υπέφεραν οι Γάλλοι, γιατί θέλει να το δούμε από τη σκοπιά της Βασίλισσας. Δεκτόν αυτό. Αλλά μπορούσε πολύ καλύτερα. Σε μερικές στιγμές νόμισα πως έπρεπε να τη θαυμάζουμε για τη ζωή της, πως ήταν μια ταινία για να πούμε "Α, την κακομοίρα τι τράβαγε" ή κάτι τέτοιο. Σε άλλη φάση έλεγα "Κάποιου είδους πλοκή θα υπάρχει εδώ, κάτι θα γίνει ξαφνικά και θα έχει σασπένς". Αμ δε... Μια ευθεία γραμμή όλη η ταινία. Τι πονούσε τι δεν πονούσε η πρωταγωνίστρια, πόλεμοι ξέσπαγαν, ο κόσμος πεινούσε, κεράτωνε τον άντρα της, εγώ απλά περίμενα μια κορύφωση που ποτέ δεν ήρθε.
Επίσης, σε μια σκηνή εμφανίζονται δύο all-star παπούτσια. What's up with that??? Όπως και με τη Μαρία Τερέζα που μιλάει Γαλλικά, ενώ η ταινία είναι στα Αγγλικά ολόκληρη. Δεν καταλαβαίνω γιατί.
Δεν ξέρω πού στέκεται η ταινία αυτή. Για μένα είναι μια μάταιη προσπάθεια, ένας άδικος κόπος. Δεν μπορεί να πει κάτι, όσο και να θέλει. Ωραία κοστούμια, ωραία τα ανάκτορα, ωραίοι οι καλοί τρόποι και πόσο σιχαμένα βαρετοί ήταν. Σαν την ταινία ένα πράμα.