Καλύτερα να έτρωγα παντεσπάνι για δύο ώρες, μέχρι να το σιχαινόμουν. Κυρά Σοφούλα, δεν μας τα λες καλά.
Το γνωρίζαμε πως η κα Νάνστ δεν είχε την μεγάλη εξέλιξη που περιμέναμε όταν την λατρέψαμε στο "Interview with the Vampire". Αλλά δεν ξέρω και αν αυτή η ταινία, ή τέτοιες ταινίες και ρόλοι, μπορούν πραγματικά να την αναδείξουν. Όχι πως προσπαθεί και δεν την βοηθάει η ταινία, αλλά της αναγνωρίζω πως πρέπει να δούλεψε. Βέβαια ήταν ένας ρόλος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της, με ελάχιστες απαιτήσεις για μένα. Βέβαια δεν είμαι και κανένας ηθοποιός ή σκηνοθέτης, γνωρίζω όμως αυτό που είδα: ένα κορίτσι να παίρνει τις πόζες που της χάρισε η φύση και τίποτα άλλο, να δείχνει κάποια επιφανειακά συναισθήματα και τέλος. Τι κι αν έκλαψε, τι κι αν γέλασε, δεν με συγκίνησε.
Ο Κος Σβάρτζμαν από την άλλη, ήταν για μένα πολύ πειστικός, με τον κόμπο στον λαιμό του πάντα και τα "puppy eyes" που τον έκαναν γλυκούλη και λίγο κακομοίρη, πνιγμένος μέσα στις υποχρεώσεις του και όλα αυτά. Αλλά ο ρόλος του μέχρι εκεί έφτανε και τέλος, οπότε όσο και να προσπαθούσε, δεν νομίζω πως μπορούσε να το πάει παραπέρα. Όπως και οι υπόλοιποι κύριοι και κυρίες της Αυλής, καλοί και πειστικοί σαν μέσος όρος, με λίγες εξαιρέσεις και λίγα λαμπρά παραδείγματα.
Η ταινία επίσης δεν έχει τέλος. Έχει ένα "κάτι", απροσδιόριστο, ρηχό και χωρίς κανένα συναίσθημα. Γιατί ποιο συναίσθημα μπορεί να σου βγάλει η κυρία Μαρία Αντουανέττα που "λέει αντίο" στα ανάκτορα; Αφήστε που δεν νομίζω πως συγκινήθηκαν και πολύ έτσι όπως τους βλέπω. Τέλος πάντων, ορίστε, τέλος, πάει η ταινία, γεια σας, φαίνεται να μας λέει η κα Σοφία, σαν να πνίγεται να τελειώσει αυτήν την ταινία. Μια ταινία που μας περιγράφει τα προβλήματα που έχει η κυρά Μαριώ, το πώς είχε έναν χαλβά για άντρα, το πώς έβγαλε το άχτι της χρεοκοπώντας το βασίλειο ή κάτι τέτοιο, το πώς του τα φόρεσε κτλ. Η ίδια η σκηνή για το περίφημο "Let them eat cake" ήταν μια σκηνή αδιάφορη. "Δεν θα έλεγα ποτέ κάτι τέτοιο", είπε η κα Αντουανέττα και μετά πίτσι πίτσι με τις φιλενάδες της. Δεν το λες ακριβώς "καλή ιδέα" για τέτοια ταινία.
Επίσης τι ήταν αυτή η ιστορία με τις ροκιές μέσα στην ταινία; Πρωτοτυπία, μεγάλη ιδέα, και τέτοια πράγματα; Δεν το νομίζω. Εκτός από έναν χορό που ταίριαζε το τραγούδι πολύ με τις κινήσεις των χορευτών, τα άλλα ήταν απλά ανούσια για μένα. Δεν έδωσαν άλλη πνοή στο έργο. Γιατί το έργο ήταν συγκεκριμένο. Η ατμόσφαιρα ήταν αυτή των Βερσαλλιών, ξανά και ξανά και μόνο. Άντε και λίγη εξοχή, άντε και λίγο Παρίσι. Και κατανοώ το ότι δεν μας δείχνει το πόσο υπέφεραν οι Γάλλοι, γιατί θέλει να το δούμε από τη σκοπιά της Βασίλισσας. Δεκτόν αυτό. Αλλά μπορούσε πολύ καλύτερα. Σε μερικές στιγμές νόμισα πως έπρεπε να τη θαυμάζουμε για τη ζωή της, πως ήταν μια ταινία για να πούμε "Α, την κακομοίρα τι τράβαγε" ή κάτι τέτοιο. Σε άλλη φάση έλεγα "Κάποιου είδους πλοκή θα υπάρχει εδώ, κάτι θα γίνει ξαφνικά και θα έχει σασπένς". Αμ δε... Μια ευθεία γραμμή όλη η ταινία. Τι πονούσε τι δεν πονούσε η πρωταγωνίστρια, πόλεμοι ξέσπαγαν, ο κόσμος πεινούσε, κεράτωνε τον άντρα της, εγώ απλά περίμενα μια κορύφωση που ποτέ δεν ήρθε.
Επίσης, σε μια σκηνή εμφανίζονται δύο all-star παπούτσια. What's up with that??? Όπως και με τη Μαρία Τερέζα που μιλάει Γαλλικά, ενώ η ταινία είναι στα Αγγλικά ολόκληρη. Δεν καταλαβαίνω γιατί.
Δεν ξέρω πού στέκεται η ταινία αυτή. Για μένα είναι μια μάταιη προσπάθεια, ένας άδικος κόπος. Δεν μπορεί να πει κάτι, όσο και να θέλει. Ωραία κοστούμια, ωραία τα ανάκτορα, ωραίοι οι καλοί τρόποι και πόσο σιχαμένα βαρετοί ήταν. Σαν την ταινία ένα πράμα.
Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2009
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009
The Wrestler
Χμ... Τόσο καλά λόγια για αυτήν την ταινία. Και γιατί όχι; Τι χάνει κανείς να δει μια ταινία η οποία έχει το Μίκι Ρουρκ σε μπρουτάλ ρόλο (όπως τον λατρέψαμε στο Sin City), με θέμα το πολυαγαπημένο σαχλοσόου που λέγεται Wrestling.
Αρχίζει λοιπόν η ταινία με μια φιγούρα που πολύ θυμίζει τον Ultimate Warrior με μίγμα Hulk Hogan ή κάτι παρόμοιο, ο οποίος είναι και μεγάλη φίρμα και τα πάντα όλα, αλλά γέρασε και πρέπει σιγά σιγά να βάλει τάξη στη ζωή του και να αφήσει την πάλη. Ναι, όσο πρωτότυπο και να ακούγεται το σενάριο, είναι ακριβώς αυτό. Η ζωή ενός Παλαιστή του "Κατς" όπως το μάθαμε νεαροί, μια φάτσα (ευτυχώς) καλύτερη από του Hulk Hogan, αλλά (δυστυχώς) όχι και τόσο καλύτερη. Οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν, η καρδιά του τον προδίδει, όλη του η ζωή είναι Μικρούτσικος-φάση, δεν έχει στον ήλιο μοίρα, δεν έχει που την κεφαλήν κλίνειν ή αυτό τέλος πάντων. Δεν έχει ούτε ένα γκασμά να σκάψει το λάκκο του που έλεγαν και οι Τσοπαναρέιβ.
Και έρχομαι εγώ να ρωτήσω, γιατί αυτή η κουρασμένη φάτσα που κάποτε ήταν μεγάλος ζεν πρεμιέ και μπήχτουλας, σε έναν ταιριαστό πάντως ρόλο (πολύ καλή επιλογή όντως ο Μίκης), πρέπει να συγκινήσει κάποιον με αυτήν την χιλιοπαιγμένη ταινία; Και να εξηγήσω το χιλιοπαιγμένη με τον μόνο τρόπο που μπορώ: ξέρεις κάθε στιγμή τι θα γίνει. Είμαι στο τσακ να δώσω τα άπειρα σπόιλερ, γιατί πολύ απλά δεν είναι ότι θα μείνει κανείς με το στόμα ανοιχτό και να τη δει την ταινία. Από την άλλη ήθελα να βρω μια ταινία με το ίδιο σενάριο και πλοκή και τα ρέστα, αλλά δεν μπορώ να βρω μία, για να πω την αλήθεια. Και όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά μου φαίνεται πως δεν κάθισε κανείς άλλος να γράψει (άλλη) μια τέτοια ταινία. Και αυτό δεν την κάνει ξεχωριστή με κάποιον τρόπο. Ίσα ίσα την κάνει από αυτές τις ταινίες που σίγουρα έχω δει, μα δεν τις θεώρησα άξιες να κρατηθούν στη μνήμη μου. Ίσως ένα Φωσκόλιο Έπος να μπορούσε να συναγωνιστεί αυτήν την ταινία, από κει και πέρα δεν βρίσκω κάτι αντάξιο.
Ο απόβλητος, ο ξεχασμένος, ο παρατημένος, που τα έχει κάνει όλα στραβά, μα ένα πράμα ξέρει και κάνει και θα το κάνει μέχρι να ποθάνει: να παλεύει. Σαν Ρόκυ χωρίς Άι οφ δε τάιγκερ είναι, σοβαρά. Καλά ίσως όχι ακριβώς, αλλά νομίζω ένα από τα τελευταία Ρόκυ είναι πάνω κάτω η ίδια ιστορία. Με τη διαφορά ότι στο Ρόκυ έχει το σασπένς του ποιος θα νικήσει. Και γελάς έστω με τον Σταλόνε και το "Έιντριεεεεεεεεεεεεεν!!! Γουι γοοοοοοοοοοοοοοοον!!!" Εδώ δε γελάς μεν, ενώ σου καταστρέφει μια και καλή το όνειρο του Wrestling, με απανωτές ατάκες και γεγονότα. Ναι είναι ψέμα, δεν χρειάζεται κάθε σκηνή να μου το δείχνει.
Έχει πάντως γυμνό. Και στριπτιτζούδες και τέτοια πράματα. Ξέρω γω, τουλάχιστον χαίρεται το μάτι σου, τι να πω. Βαρέθηκα οι ταινίες να προσπαθούν με το τσιγκέλι να μου βγάλουν το παράπονο και την συμπόνια. Δεν ένιωσα τίποτα για τον ήρωα. Δεν ζωντάνεψε αυτός ο τύπος, και το λάθος δεν ήταν του Ρουρκ, που ειλικρινά νομίζω πως τα έδωσε όλα, πολύ ωραία ερμηνεία πραγματικά. Όμως αυτή η ιστορία ήταν χιλιοπαιγμένη, ήταν αναμενόμενη και βαρετή. Και δεν θέλω έναν κο Σιαμαλαγαλάμαν να βάλει ένα ξερό τουίστ για να γίνει ενδιαφέρουσα μια ταινία, θέλω απλά μια σοβαρή και ενδιαφέρουσα πλοκή. Και η περίεργη κάμερα δεν το έκανε καλύτερο. Το μόνο χειρότερο από το να βλέπεις τον ήρωα ήταν το ότι έπρεπε να βλέπεις την πλάτη του ήρωα τη μισή ώρα. Ή κάποιου την πλάτη, δεν έχει σημασία.
Μια παραφουσκωμένη ταινία για μένα, χωρίς ιδιαίτερο νόημα και ουσία. Ένας ντουλάπας που τα έχει κάνει μαντάρα στη ζωή του και θέλει τελικά μόνο να παλεύει. Σμπαρακουάκ! Δείτε το Sin City και την ιστορία του Marv. Πολύ καλύτερο σε όλα του (μέχρι και τη σπλατεριά), ίδιος ωραίος πρωταγωνιστής σε έναν παρόμοιο ρόλο, λιγότερη ώρα και με πιο πολύ συναίσθημα και -ναι γιατί όχι δλδ?- πώρωση.
Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες
ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
Αρχίζει λοιπόν η ταινία με μια φιγούρα που πολύ θυμίζει τον Ultimate Warrior με μίγμα Hulk Hogan ή κάτι παρόμοιο, ο οποίος είναι και μεγάλη φίρμα και τα πάντα όλα, αλλά γέρασε και πρέπει σιγά σιγά να βάλει τάξη στη ζωή του και να αφήσει την πάλη. Ναι, όσο πρωτότυπο και να ακούγεται το σενάριο, είναι ακριβώς αυτό. Η ζωή ενός Παλαιστή του "Κατς" όπως το μάθαμε νεαροί, μια φάτσα (ευτυχώς) καλύτερη από του Hulk Hogan, αλλά (δυστυχώς) όχι και τόσο καλύτερη. Οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν, η καρδιά του τον προδίδει, όλη του η ζωή είναι Μικρούτσικος-φάση, δεν έχει στον ήλιο μοίρα, δεν έχει που την κεφαλήν κλίνειν ή αυτό τέλος πάντων. Δεν έχει ούτε ένα γκασμά να σκάψει το λάκκο του που έλεγαν και οι Τσοπαναρέιβ.
Και έρχομαι εγώ να ρωτήσω, γιατί αυτή η κουρασμένη φάτσα που κάποτε ήταν μεγάλος ζεν πρεμιέ και μπήχτουλας, σε έναν ταιριαστό πάντως ρόλο (πολύ καλή επιλογή όντως ο Μίκης), πρέπει να συγκινήσει κάποιον με αυτήν την χιλιοπαιγμένη ταινία; Και να εξηγήσω το χιλιοπαιγμένη με τον μόνο τρόπο που μπορώ: ξέρεις κάθε στιγμή τι θα γίνει. Είμαι στο τσακ να δώσω τα άπειρα σπόιλερ, γιατί πολύ απλά δεν είναι ότι θα μείνει κανείς με το στόμα ανοιχτό και να τη δει την ταινία. Από την άλλη ήθελα να βρω μια ταινία με το ίδιο σενάριο και πλοκή και τα ρέστα, αλλά δεν μπορώ να βρω μία, για να πω την αλήθεια. Και όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά μου φαίνεται πως δεν κάθισε κανείς άλλος να γράψει (άλλη) μια τέτοια ταινία. Και αυτό δεν την κάνει ξεχωριστή με κάποιον τρόπο. Ίσα ίσα την κάνει από αυτές τις ταινίες που σίγουρα έχω δει, μα δεν τις θεώρησα άξιες να κρατηθούν στη μνήμη μου. Ίσως ένα Φωσκόλιο Έπος να μπορούσε να συναγωνιστεί αυτήν την ταινία, από κει και πέρα δεν βρίσκω κάτι αντάξιο.
Ο απόβλητος, ο ξεχασμένος, ο παρατημένος, που τα έχει κάνει όλα στραβά, μα ένα πράμα ξέρει και κάνει και θα το κάνει μέχρι να ποθάνει: να παλεύει. Σαν Ρόκυ χωρίς Άι οφ δε τάιγκερ είναι, σοβαρά. Καλά ίσως όχι ακριβώς, αλλά νομίζω ένα από τα τελευταία Ρόκυ είναι πάνω κάτω η ίδια ιστορία. Με τη διαφορά ότι στο Ρόκυ έχει το σασπένς του ποιος θα νικήσει. Και γελάς έστω με τον Σταλόνε και το "Έιντριεεεεεεεεεεεεεν!!! Γουι γοοοοοοοοοοοοοοοον!!!" Εδώ δε γελάς μεν, ενώ σου καταστρέφει μια και καλή το όνειρο του Wrestling, με απανωτές ατάκες και γεγονότα. Ναι είναι ψέμα, δεν χρειάζεται κάθε σκηνή να μου το δείχνει.
Έχει πάντως γυμνό. Και στριπτιτζούδες και τέτοια πράματα. Ξέρω γω, τουλάχιστον χαίρεται το μάτι σου, τι να πω. Βαρέθηκα οι ταινίες να προσπαθούν με το τσιγκέλι να μου βγάλουν το παράπονο και την συμπόνια. Δεν ένιωσα τίποτα για τον ήρωα. Δεν ζωντάνεψε αυτός ο τύπος, και το λάθος δεν ήταν του Ρουρκ, που ειλικρινά νομίζω πως τα έδωσε όλα, πολύ ωραία ερμηνεία πραγματικά. Όμως αυτή η ιστορία ήταν χιλιοπαιγμένη, ήταν αναμενόμενη και βαρετή. Και δεν θέλω έναν κο Σιαμαλαγαλάμαν να βάλει ένα ξερό τουίστ για να γίνει ενδιαφέρουσα μια ταινία, θέλω απλά μια σοβαρή και ενδιαφέρουσα πλοκή. Και η περίεργη κάμερα δεν το έκανε καλύτερο. Το μόνο χειρότερο από το να βλέπεις τον ήρωα ήταν το ότι έπρεπε να βλέπεις την πλάτη του ήρωα τη μισή ώρα. Ή κάποιου την πλάτη, δεν έχει σημασία.
Μια παραφουσκωμένη ταινία για μένα, χωρίς ιδιαίτερο νόημα και ουσία. Ένας ντουλάπας που τα έχει κάνει μαντάρα στη ζωή του και θέλει τελικά μόνο να παλεύει. Σμπαρακουάκ! Δείτε το Sin City και την ιστορία του Marv. Πολύ καλύτερο σε όλα του (μέχρι και τη σπλατεριά), ίδιος ωραίος πρωταγωνιστής σε έναν παρόμοιο ρόλο, λιγότερη ώρα και με πιο πολύ συναίσθημα και -ναι γιατί όχι δλδ?- πώρωση.
Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες Το Wrestling είναι μούφες
ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
Τρίτη 24 Μαρτίου 2009
The Man from Earth
Έρχεται ένα παλλικάρι, φίλος μου πανάθεμά τον, και μου λέει "Νταξ, δες την όπωσδήποτε, είναι απίστευτη ταινία, ταινιάρα, καταπληκτική και μαγευτική!" Παραξενεύομαι που ούτε την είχα ακούσει ποτέ μου, του το επισημαίνω λοιπόν και μου απαντά πως "είναι κουλτουριάρικη και "ψαγμένη" και ψιψιψωνάδικη, για να καταλάβεις διαδραματίζεται σε ένα δωμάτιο μόνο και είναι κάτι τύποι που μιλάνε μεταξύ τους".
"Για δες" σκέφτομαι. "Γι' αυτό δεν την έχω ακούσει, επειδή είναι "ψαγμένη" και κουλτουριάρικη. Άντε να τη δω..."
Δύο λέξεις: ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ. Δεν ξέρω τι καπνίζει ο φίλος μου, μα είναι σίγουρα παράνομο.
Η ταινία όντως είναι πολύ "ψαγμένη". Ξέρετε όμως αυτή τη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το ψαγμένο - ίσως παρανοϊκό ή ιδιοφυές, ένα από τα δύο - και το καλτ; Ε, αυτή η ταινία έχει διανύσει περίπου 5 έτη φωτός προς τη μεριά του καλτ, κατά την προσωπική μου άποψη. Ήθελα κυριολεκτικά να κλάψω τις 5 χαμένες μου ώρες, να θρηνήσω για το χαμένο χρόνο. Όχι, δεν κρατάει τόσο η ταινία, μα αφού τη δείτε (πράγμα το οποίο θα αποφύγετε να κάνετε, αλλά σιτ χάπενς), τόσο θα σας έχει φανεί.
Τα παρακάτω δεν είναι spoiler, μιας και η ταινία δίνει τη βασική υπόθεση σχετικά νωρίς.
Ένας καθηγητάς αν κατάλαβα καλά, προσκαλεί κάποιους ακαδημαϊκούς συναδέρφους στο εξοχικό του, επειδή αποφάσισε να φύγει για λίγα χρόνια σε κάποιου είδους προσωπική εσωτερική αναζήτηση, και θέλει να τους αποχαιρετήσει. Η ταινία διαδραματίζεται εκεί. Νομίζατε πως είναι επειδή είναι "ψαγμένη"; Εγώ πάλι νομίζω πως είναι επειδή δεν υπήρξε μπάτζετ. Ένιγουαιει, αρχίζουν και συζητάνε περί ανέμων και υδάτων, όταν ο εν λόγω καθηγητάς τους μιλάει για τον εαυτό του. Αν δεν το μαντέψατε έως τώρα (που πιθανότατα δεν το μαντέψατε, γιατί σας πρότειναν την ταινία ως κουλτουριάρικη, βλέπετε καθηγητές κτλ, περιμένετε "ψαγμένα" πράματα) ο κύριος καθηγητάς είναι 14000 χρόνων, ένας άνθρωπος των σπηλαίων. Νομίζετε πως μιλάω μεταφορικά ή κάτι τέτοιο; Όχι, αυτό ισχυρίζεται. Είναι 14000 ετών. Είναι ο Χαϊλάντερ, αλλά χωρίς τα σπαθιά και τα κουλ και τζίζυ πράματα. Είναι ένας κοινός υπεραιωνόβιος (και κάτι ψιλά) άνθρωπας. Και τώρα θα εξαφανιστεί για λίγο, μέχρι να ξεχαστεί το όνομά του και το πρόσωπό του και να προσπαθήσει να επανεμφανιστεί στον κόσμο μετά από καμιά δεκαετία. ΤΡΟΜΕΡΟ;
Ε μετά αρχίζει ένας ατελείωτος αγώνας του σεναριογράφου να βγάλει κάποιο πολύ εντυπωσιακό νόημα από αυτήν την βασική υπόθεση, πιθανότατα να θεωρεί ότι λέει όλη την ιστορία της ανθρωπότητας (δεν το κάνει), ότι θίγει μεγάλα φιλοσοφικά ζητήματα (δεν το κάνει) όπως και θρησκευτικά ζητήματα (δεν το κάνει). Παράλληλα, έχουμε τον αγώνα του σκηνοθέτη να δώσει ζωή σε αυτό το δημιούργημα (πλάκα κάνω - τερατούργημα εννοώ), βάζοντας πολύ δύναμη στις σκηνές και βγάζοντας το λάδι 7-8 ηθοποιών, από τους οποίους αναγνώρισα μόνο τον έναν, ο οποίος έπαιζε νομίζω τον Candyman στην ομώνυμη ταινία. Επίπεδο.
Αρνούμαι να σχολιάσω κι άλλο, γιατί αγγίζω τα όρια της κακίας. Θα πω μόνο πως είναι η ταινία που με ενέπνευσε να κάνω αυτό το blog, γιατί είναι ντροπή να χάνουμε ώρες από τη ζωή μας για τέτοιες βλακείες και να μην βλέπουμε άλλα πιο ενδιαφέροντα πράγματα (ή να κάνουμε άλλα πιο ενδιαφέροντα πράματα).
Οικονομική κρίση λένε, το σέβομαι, δεν έχετε λεφτά να κάνετε μια ταινία, μην την κάνετε. Μην βάζετε 5 νομά σε ένα δωμά και περιμένετε να κάνετε και κάτι.
Μην τη δείτε, πραγματικά. Καθίστε για έναν καφέ με 5-6 φίλους σας και ξεκινήστε την εξής συζήτηση: "Ρε μ$#@%κες, σκεφτείτε να υπήρχε ένας τύπος που θα ζούσε 14000 χρόνια..."
Θα περάσετε πολύ καλύτερα, θα σαχλαμαρίσετε λίγο, και το θέμα θα είναι το ίδιο με αυτό της ταινίας. Και θα κρατήσει από 5'' ("Ναι, πλάκα θα είχε" - τέλος) έως μισή ώρα μέχρι να αρχίσετε να συζητάτε για βαμπίρ, Χαϊλάντερ και τον Μαθουσαλίξ.
Το περιεχόμενο της ανάρτησης είναι εντελώς υποκειμενικό και χιουμοριστικό. Μην τη δείτε όμως. Σοβαρά. Θα σας φάει την ψυχή.
"Για δες" σκέφτομαι. "Γι' αυτό δεν την έχω ακούσει, επειδή είναι "ψαγμένη" και κουλτουριάρικη. Άντε να τη δω..."
Δύο λέξεις: ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ. Δεν ξέρω τι καπνίζει ο φίλος μου, μα είναι σίγουρα παράνομο.
Η ταινία όντως είναι πολύ "ψαγμένη". Ξέρετε όμως αυτή τη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το ψαγμένο - ίσως παρανοϊκό ή ιδιοφυές, ένα από τα δύο - και το καλτ; Ε, αυτή η ταινία έχει διανύσει περίπου 5 έτη φωτός προς τη μεριά του καλτ, κατά την προσωπική μου άποψη. Ήθελα κυριολεκτικά να κλάψω τις 5 χαμένες μου ώρες, να θρηνήσω για το χαμένο χρόνο. Όχι, δεν κρατάει τόσο η ταινία, μα αφού τη δείτε (πράγμα το οποίο θα αποφύγετε να κάνετε, αλλά σιτ χάπενς), τόσο θα σας έχει φανεί.
Τα παρακάτω δεν είναι spoiler, μιας και η ταινία δίνει τη βασική υπόθεση σχετικά νωρίς.
Ένας καθηγητάς αν κατάλαβα καλά, προσκαλεί κάποιους ακαδημαϊκούς συναδέρφους στο εξοχικό του, επειδή αποφάσισε να φύγει για λίγα χρόνια σε κάποιου είδους προσωπική εσωτερική αναζήτηση, και θέλει να τους αποχαιρετήσει. Η ταινία διαδραματίζεται εκεί. Νομίζατε πως είναι επειδή είναι "ψαγμένη"; Εγώ πάλι νομίζω πως είναι επειδή δεν υπήρξε μπάτζετ. Ένιγουαιει, αρχίζουν και συζητάνε περί ανέμων και υδάτων, όταν ο εν λόγω καθηγητάς τους μιλάει για τον εαυτό του. Αν δεν το μαντέψατε έως τώρα (που πιθανότατα δεν το μαντέψατε, γιατί σας πρότειναν την ταινία ως κουλτουριάρικη, βλέπετε καθηγητές κτλ, περιμένετε "ψαγμένα" πράματα) ο κύριος καθηγητάς είναι 14000 χρόνων, ένας άνθρωπος των σπηλαίων. Νομίζετε πως μιλάω μεταφορικά ή κάτι τέτοιο; Όχι, αυτό ισχυρίζεται. Είναι 14000 ετών. Είναι ο Χαϊλάντερ, αλλά χωρίς τα σπαθιά και τα κουλ και τζίζυ πράματα. Είναι ένας κοινός υπεραιωνόβιος (και κάτι ψιλά) άνθρωπας. Και τώρα θα εξαφανιστεί για λίγο, μέχρι να ξεχαστεί το όνομά του και το πρόσωπό του και να προσπαθήσει να επανεμφανιστεί στον κόσμο μετά από καμιά δεκαετία. ΤΡΟΜΕΡΟ;
Ε μετά αρχίζει ένας ατελείωτος αγώνας του σεναριογράφου να βγάλει κάποιο πολύ εντυπωσιακό νόημα από αυτήν την βασική υπόθεση, πιθανότατα να θεωρεί ότι λέει όλη την ιστορία της ανθρωπότητας (δεν το κάνει), ότι θίγει μεγάλα φιλοσοφικά ζητήματα (δεν το κάνει) όπως και θρησκευτικά ζητήματα (δεν το κάνει). Παράλληλα, έχουμε τον αγώνα του σκηνοθέτη να δώσει ζωή σε αυτό το δημιούργημα (πλάκα κάνω - τερατούργημα εννοώ), βάζοντας πολύ δύναμη στις σκηνές και βγάζοντας το λάδι 7-8 ηθοποιών, από τους οποίους αναγνώρισα μόνο τον έναν, ο οποίος έπαιζε νομίζω τον Candyman στην ομώνυμη ταινία. Επίπεδο.
Αρνούμαι να σχολιάσω κι άλλο, γιατί αγγίζω τα όρια της κακίας. Θα πω μόνο πως είναι η ταινία που με ενέπνευσε να κάνω αυτό το blog, γιατί είναι ντροπή να χάνουμε ώρες από τη ζωή μας για τέτοιες βλακείες και να μην βλέπουμε άλλα πιο ενδιαφέροντα πράγματα (ή να κάνουμε άλλα πιο ενδιαφέροντα πράματα).
Οικονομική κρίση λένε, το σέβομαι, δεν έχετε λεφτά να κάνετε μια ταινία, μην την κάνετε. Μην βάζετε 5 νομά σε ένα δωμά και περιμένετε να κάνετε και κάτι.
Μην τη δείτε, πραγματικά. Καθίστε για έναν καφέ με 5-6 φίλους σας και ξεκινήστε την εξής συζήτηση: "Ρε μ$#@%κες, σκεφτείτε να υπήρχε ένας τύπος που θα ζούσε 14000 χρόνια..."
Θα περάσετε πολύ καλύτερα, θα σαχλαμαρίσετε λίγο, και το θέμα θα είναι το ίδιο με αυτό της ταινίας. Και θα κρατήσει από 5'' ("Ναι, πλάκα θα είχε" - τέλος) έως μισή ώρα μέχρι να αρχίσετε να συζητάτε για βαμπίρ, Χαϊλάντερ και τον Μαθουσαλίξ.
Το περιεχόμενο της ανάρτησης είναι εντελώς υποκειμενικό και χιουμοριστικό. Μην τη δείτε όμως. Σοβαρά. Θα σας φάει την ψυχή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)